Sülh sərhədlərin qarşılıqlı tanınmasına, güc tətbiqindən imtinaya və razılaşdırılmış öhdəliklərin yerinə yetirilməsinə əsaslanmalıdır.

Yenixeberorg.az: Ermənistanın Baş naziri Nikol Paşinyanın 15 oktyabr 2026-cı ildə 2031-ci ilə qədər Azərbaycanla sülh sazişinin imzalanması və təsdiqlənməsinə nail olmaq niyyəti ilə bağlı verdiyi açıqlama məntiqi bir sual doğurur: niyə 2025-ci ilin avqust ayında razılaşdırılmış və paraflanmış sənəd hələ də imzalanmayıb, halbuki son razılaşma müddəti faktiki olaraq illər geri çəkilib? Paşinyan sülh müqaviləsini siyasi gündəliyinin əsas məqsədlərindən biri kimi müəyyən etdi və prosesi göstərilən son tarixə qədər başa çatdırmaq fürsətini gördüyünü vurğuladı. Lakin bildirilən məqsədlə konkret öhdəlik arasında fundamental fərq var. Siyasətçi məsələni həll etmək istədiyi müddəti qeyd etdi, amma razılaşmanın yaxın aylarda imzalanacağını açıqlamadı. Azərbaycan üçün bu, təkcə Ermənistan rəhbərliyinin bəyanatlarını deyil, həm də qalan maneələri aradan qaldıra biləcək real hərəkətləri qiymətləndirmək deməkdir.

Mövcud vəziyyətin səbəblərini anlamaq üçün danışıqlar prosesində həlledici mərhələyə çevrilən 8 avqust 2025-ci il tarixli Vaşinqton görüşünü xatırlamaq lazımdır. Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev və Nikol Paşinyan ABŞ Prezidenti Donald Trampın iştirakı ilə sülh müqaviləsinin mətni üzrə razılaşmanı təsdiqlədilər və iki ölkənin xarici işlər nazirləri sənədi parafladılar. Birgə bəyannamə onun imzalanması və sonrakı ratifikasiyası, nəqliyyat kommunikasiyalarının inkişafı, ərazi bütövlüyü və beynəlxalq sərhədlərin toxunulmazlığına əsaslanan münasibətlərin formalaşdırılması üçün əlavə addımları nəzərdə tuturdu. Başqa sözlə, danışıqlar ümumi prinsiplərin müzakirəsindən kənara çıxaraq müqavilələrin rəsmiləşdirilməsinə yaxınlaşdı. Lakin mətnin paraflanması beynəlxalq müqavilənin imzalanması ilə eyni deyil və imzalama tərəflər tərəfindən müəyyən edilmiş ratifikasiya prosedurlarını əvəz etmir. Məhz diplomatik razılaşmadan sülhün hüquqi möhkəmləndirilməsinə keçid zamanı proses ən mürəkkəb siyasi məsələlərlə qarşılaşdı.

Bakının əsas maneəsi Ermənistanın konstitusiya müddəalarından irəli gəlir ki, Azərbaycan bunu ərazi iddialarını ehtiva edən hesab edir. Bu, ilk növbədə Ermənistan Konstitusiyasının preambulasına və Ermənistan SSR və keçmiş “Dağlıq Qarabağın birləşməsini” nəzərdə tutan 1990-cı il Müstəqillik Bəyannaməsinə istinadla bağlıdır. Azərbaycanın mövqeyi budur ki, yekun sülh Azərbaycan ərazisinə gələcək iddialar üçün hüquqi əsasları istisna etməlidir. 2026-cı ilin iyul ayında Azərbaycan Prezidentinin köməkçisi Hikmət Hacıyev “Reuters” agentliyinə təsdiqlədi ki, Bakı konstitusiya dəyişikliyinin konkret formasında israr etmir: qərar Ermənistanın daxili məsələsi olaraq qalır, lakin Azərbaycanın ərazi iddiaları hesab etdiyi müddəalar formal olaraq aradan qaldırılmalıdır. Nəticə etibarilə, mübahisə sadəcə sənədin mətni ilə bağlı deyil, həm də sərhədlərin qarşılıqlı tanınmasının nə qədər davamlı olacağı və digər tərəfin ərazi məsələsinə yenidən baxmaq üçün potensial əsas kimi qəbul etdiyi müddəalar qalacağı təqdirdə həllin qəti hesab edilə biləcəyi ilə bağlıdır.

Ermənistandakı daxili siyasi vəziyyət Paşinyanın əldə edilən razılaşmaları yekun hüquqi nəticəyə çevirməyə tələsməməsinin səbəbini izah edir. 7 iyun 2026-cı il parlament seçkilərində onun "Vətəndaş Müqaviləsi" Partiyası səslərin təxminən 49,8%-ni və parlament çoxluğunu qazanaraq Azərbaycanla münasibətlərin normallaşdırılması kursunu davam etdirmək imkanını qoruyub saxladı. Lakin bu, ixtisaslı səs çoxluğu tələb edən konstitusiya dəyişikliklərini müstəqil şəkildə qəbul etmək üçün kifayət deyil. Buna görə də yeni konstitusiya ilə bağlı referendum texniki prosedur deyil, bütün sülh prosesinin gələcəyini müəyyən edə biləcək siyasi bir sınaq halına gəlir. Paşinyan ictimaiyyəti ərazi iddialarından imtina etməyin Ermənistanın milli maraqlarından imtina etmədiyinə inandırmalıdır, müxalifət isə konstitusiya məsələsindən onun kursunun əleyhdarlarını səfərbər etmək üçün istifadə edə bilər. Daxili mübarizə nə qədər gərgin olarsa, Bakı ilə münasibətlərdə hər bir güzəştin qiyməti bir o qədər yüksək olar.

Ona görə də, Paşinyanın niyə geri çəkildiyi sualına ehtiyatlı cavab tələb olunur. Onun 2031-ci illə bağlı açıqlaması özlüyündə sülhün rədd edilməsini və ya danışıqların qəsdən sabotaj edilməsini sübut etmir. Bir neçə izahat mümkündür. Birincisi, Baş nazir konstitusiya dəyişikliklərinin uzun hazırlıq və ictimai kampaniya tələb edəcəyini qəbul edərək əvvəlcədən maksimum siyasi üfüqü müəyyən edə bilər. İkincisi, o, Ermənistanın xarici təzyiq altında Bakının bütün tələblərini qəbul etdiyi təəssüratından yayınmaqla tərəfdarlarının dəstəyini qorumağa çalışır. Üçüncüsü, uzun bir müddət müəyyən etmək ona siyasi riskləri yaymağa imkan verir: birincisi, daxili mövqeləri gücləndirmək, sonra konstitusiya məsələsini səsə qoymaq və sonra sülh müqaviləsini yekunlaşdırmaq.

Lakin bunun mənfi tərəfi də var: əgər son tarixlər müntəzəm olaraq təxirə salınırsa və lazımi qərarlar qəbul edilmirsə, Ermənistan rəhbərliyinin öz bəyanatlarını həyata keçirməyə nə dərəcədə sadiq olduğu ilə bağlı qanuni bir sual yaranır. Bu, Paşinyanın şəxsi motivləri ilə bağlı fərziyyələrlə deyil, hərəkətlərlə qiymətləndirilməlidir.

Bu kontekstdə sülhə doğru real irəliləyişlə siyasi ritorika arasında fərq qoymaq xüsusilə vacibdir. 2025-ci ildə tərəflər müqaviləni parafladılar; 2026-cı ildə əlaqələr davam etdi və konkret praktik məsələlər üzrə əməkdaşlıq daha da inkişaf etdi. Məsələn, 8 oktyabrda “Reuters” əvvəlki münaqişələrdən itkin düşmüş şəxslərin axtarışını gücləndirmək üçün razılaşmalar barədə məlumat verdi. Eyni zamanda, nəqliyyat əlaqələri və genişlənən iqtisadi əlaqələr müzakirə olunur. Bu, normallaşma prosesinin tamamilə dayanmadığını göstərir. Lakin fərdi praktik razılaşmalar tam hüquqlu sülh müqaviləsinin əvəzedicisi deyil. Ticarət tədricən genişlənə, informasiya mübadiləsi aparıla və gərginlik azala bilər, siyasi cəhətdən ağrılı qərarlar isə illərlə təxirə salına bilər. Azərbaycan üçün tədricən normallaşmanın əməkdaşlığın faydalarından artıq istifadə edildiyi, yekun razılaşmanın hüquqi məsələləri isə həll olunmamış qaldığı daimi ara vəziyyətə çevrilməməsi vacibdir.

2031-ci ildən əvvəl nə baş verə bilər? Əgər Ermənistan rəhbərliyi konstitusiya dəyişiklikləri hazırlasa, lazımi ictimai dəstəyi təmin etsə və Bakının ərazi iddiaları kimi baxdığı müddəaları aradan qaldırsa, müqavilə Paşinyan tərəfindən müəyyən edilmiş müddətdən xeyli əvvəl imzalana bilər. Bu ssenari nəqliyyat yollarının daha geniş açılması, ticarətin inkişafı və investorlar üçün siyasi risklərin azaldılması üçün şərait yaradacaq. Başqa bir ssenari isə tərəflərin müəyyən sahələr üzrə əməkdaşlığı davam etdirdiyi, lakin yekun imzanın referendumdan, daxili siyasi mübarizələrdən və praktik məsələlər üzrə yeni danışıqlardan asılı olacağı uzunmüddətli bir müqaviləni nəzərdə tutur. Nəhayət, müxalifət düzəlişləri milli kimliyə təhdid kimi təqdim edə bilsə və hakimiyyət kifayət qədər dəstək əldə edə bilməsə, konstitusiya ətrafında qarşıdurmanın şiddətlənməsi mümkündür. Sonuncu halda, genişmiqyaslı hərbi əməliyyatlar olmasa belə, region sərhəd hadisələri, informasiya kampaniyaları və xarici aktyorların fikir ayrılıqlarından öz məqsədləri üçün istifadə etmək cəhdləri qarşısında həssas qalacaq. Bu, Azərbaycan üçün vacib bir nəticəyə gətirib çıxarır: sülhü gözləmək öz diplomatik və hüquqi sənədlərindən imtina etmək demək olmamalıdır.

Bakının yekun razılaşmanın ərazi bütövlüyünün qarşılıqlı tanınmasını təmin etməsini və Azərbaycan ərazisinə iddiaların qarşısını almasını tələb etmək hüququ var. Azərbaycan həmçinin əsas şərtlərinin hələ yerinə yetirilmədiyini düşünürsə, razılaşmanı imzalamamaq hüququna malikdir. Lakin qanuni diplomatik təzyiqlə başqa bir dövlətin daxili konstitusiya quruluşunu zorla dəyişdirmək cəhdi arasında fərq qoymaq lazımdır. Azərbaycan vətəndaşlarının və dövlət qurumlarının yerinə Ermənistan Konstitusiyasını qanuni olaraq yenidən yaza bilməz. Bununla belə, o, razılaşmanı imzalamağa hazır olduğu şərtləri aydın şəkildə göstərə bilər. Bu mövqe, konstitusiya müddəaları ilə bağlı mübahisəni yeni eskalasiya mənbəyinə çevirmədən danışıqlar və beynəlxalq hüquq yolu ilə davamlı nəticə əldə etməyə imkan verir. Məsələ kimin ucadan güzəşt tələb edə bilməsində deyil, qarşılıqlı öhdəliklərin hökumət dəyişikliklərindən asılı olmayaraq davam edəcək şəkildə təsbit edilə biləcəyindədir.

Sovet dövründə Azərbaycan SSR-in tərkibində olan, lakin sonradan Ermənistanın beynəlxalq səviyyədə tanınmış sərhədləri daxilində olan ərazilər haqqında müddəaların Azərbaycan Konstitusiyasında əks olunması təklifini ayrıca nəzərdən keçirməyə dəyər. Siyasi baxımdan belə bir fikir Bakının qəbuledilməz hesab etdiyi erməni sənədlərində dilin saxlanılmasına cavab olaraq ortaya çıxa bilər. Lakin hüquqi baxımdan nəzərə alınmalıdır ki, Sovet inzibati sərhədləri, tarixi şərait və müasir beynəlxalq səviyyədə tanınmış dövlət sərhədləri eyni şey deyil.

Əgər Azərbaycan mövcud razılaşmanın qətiliyini təmin etməyə çalışırsa, Ermənistana qarşı ərazi iddialarını öz Konstitusiyasına daxil etmək bu cür iddialardan qarşılıqlı imtina məqsədinə zidd ola bilər. Daha ardıcıl cavab ərazi bütövlüyü prinsipini, beynəlxalq səviyyədə tanınmış sərhədlərin toxunulmazlığını və ərazilərin zorla əldə edilməsinin yolverilməzliyini təmin etmək olardı. Bu, yeni ərazi mübahisəsi üçün güzgü əsası yaratmadan Bakının hüquqi mövqeyini gücləndirərdi.

2036-cı ilə qədər üfüq daha genişdir. Əgər yaxın illərdə sülh müqaviləsi imzalanıb təsdiqlənərsə, əsas məsələ artıq münaqişənin özünün sonu deyil, tərəflərin davamlı münasibətlər qurma qabiliyyəti olacaq. Əsas Azərbaycan və Naxçıvan arasında Ermənistan vasitəsilə əlaqələrin açılması, TRIPP layihəsinin inkişaf etdirilməsi, nəqliyyat əlaqələrinin bərpası və qarşılıqlı ticarətin artırılması Cənubi Qafqazın iqtisadi coğrafiyasını dəyişə bilər. Ermənistan regional əlaqələri genişləndirmək və məhdud sayda nəqliyyat marşrutlarından asılılığını azaltmaq imkanı əldə edəcək. Azərbaycan Naxçıvanla əlaqələrini gücləndirə və ölkənin Avrasiya tranzit marşrutlarında rolunu artıra biləcək. Türkiyə, Gürcüstan, İran, Rusiya, ABŞ və Avropa İttifaqı regional siyasətlərini formalaşdırarkən bu yeni şərtləri nəzərə alacaqlar. Lakin iqtisadi qarşılıqlı asılılıq müqavilənin imzalanmasından sonra avtomatik olaraq yaranmır: bunun üçün infrastruktur, gömrük mexanizmləri, təhlükəsizlik zəmanətləri, uzunmüddətli investisiya və siyasi proqnozlaşdırma tələb olunacaq.

Əgər müqavilə 2031-ci ilə qədər imzalanmamış qalsa və konstitusiya məsələsi həll olunmasa, Cənubi Qafqaz 2036-cı ilə qədər uzun müddətli qeyri-müəyyənlik vəziyyəti ilə üzləşə bilər. Lakin gecikmənin qaçılmaz olaraq yeni müharibəyə səbəb olacağını avtomatik olaraq düşünmək səhv olardı. Genişmiqyaslı hərbi əməliyyatların olmadığı, lakin qarşılıqlı inamsızlığın, hərbi hazırlıqların, diplomatik böhranların və vaxtaşırı alovlanmaların davam etdiyi uzunmüddətli, soyuq sülh də mümkündür. Lakin fundamental məsələlər nə qədər uzun müddət həll olunmazsa, revanşist ritorika ilə maraqlanan siyasi qüvvələr və regional gərginliklər vasitəsilə təsirlərini qorumağa çalışan xarici oyunçular üçün bir o qədər böyük fürsət yaranır.

Hər iki ölkə üçün bu, əlavə təhlükəsizlik xərcləri və ticarət, tranzit və investisiya imkanlarının əldən verilməsi deməkdir. Ona görə də, 2031-ci ilə təbii bir son tarix kimi deyil, Paşinyanın bəyan etdiyi siyasi məqsəd kimi baxılmalıdır ki, onun yerinə yetirilməsi konkret qərarlar əsasında qiymətləndirilməlidir.

Nəticə etibarilə, əsas sual Paşinyanın niyə 2031-ci ili təyin etməsi deyil, hökumətinin bu bəyan edilmiş məqsədə çatmaq üçün yaxın aylarda nə edəcəyidir. Konstitusiya dəyişikliklərinin hazırlanması aydın bir cədvəl, ictimai müzakirə və müqavilənin imzalanması istiqamətində ardıcıl addımlarla müşayiət olunarsa, uzaq bir üfüq sülhün rədd edilməsi əlaməti deyil, siyasi bir maneə ola bilər. Əgər əsaslı irəliləyiş olmadan yeni son tarixlər elan edilərsə, Azərbaycanın İrəvanın prosesi başa çatdırmaq üçün praktik istəyinə şübhə etmək üçün əsası olacaq. Bakı da öz növbəsində əldə edilən nəticələri möhkəmləndirməklə yanaşı, ərazi mübahisələrinin yenidən başlamasına qarşı hüquqi təminatlar yaradan bir həll yolunda maraqlıdır. Davamlı sülh sərhədlərin qarşılıqlı tanınmasına, güc tətbiqindən imtinaya və razılaşdırılmış öhdəliklərin yerinə yetirilməsinə əsaslanmalıdır. Azərbaycan və Ermənistan arasında 2036-cı ilə qədər münasibətlərin perspektivləri gözəl bəyanatlar və təqvim vədləri ilə deyil, məhz bu meyarlarla qiymətləndirilməlidir.(AYNA)